VUK BAČANOVIĆ: Braća po materi gluposti

Google+ Pinterest LinkedIn Tumblr +

Slobodan Jovanović je u svome kratkom eseju o poluintelektualcima, koje definiše kao učene, ali moralno zakržljale ljude, između mnogih drugih uvida u suštinu ove društvene pošasti zapisao i misao “da škola koja se ograničava na davanje znanja, bez uporednog vaspitavanja karaktera, nije u stanju sprečiti pojavu takvog društvenog tipa kao što je poluintelektualac.” Jovanović, doduše, nije predvidio jednu još veću pogibelj. A to su poluintelektualci proizvedeni u školama koje ne daju znanje.

Homo poluintelektualis

Ili još gore, one koji ne pohađaju nikakve jer im nisu ni potrebne. Jer  znanje koje je neophodno da bi bi postali željeni “društveni tipovi” nije znanje, već proračunato pabirčenje etabliranih “istina” i opštih mjesta, javnog mnijenja već odavno idiotizovanog unajmljenim poluintelektualnim prekarijatom. Najosnovnija karakteristika poluintelektualizma u srpskoj i široj eks ju javnoj sferi je ta da on nije određen ideološkim usmjerenjem ili političkim ubjeđenjima.

ELIS BEKTAŠ: U velikom smo ratu, COVID-19 nije glavni neprijatelj

Tamo gdje bi ste, u intelektualnom smislu, očekivali progresivne ljevičare ili ljude naprednih i liberalnih shvatanja naspram zadrtih tradicionalističkih šovinista, ili odgovornu demohrišćansku, konzervativnu ili liberalnu desnicu, naspram neodgovornih utopijskih ljevičarskih hipija, nailazite isključivo na gomilu potpuno uklopljivih idiotarija, poluistina, kvaziintelektualnih baljezganja, paušalnosti, dodvoravanja sluđenoj gomili, barbarogenijskog lupetanja  i drugih zastrašujućih oblika umne zapuštenosti.

Dakle, poluintelektualna desnica i ljevica, praćena od strane hiljada i hiljada mediokriteta ispranog mozga, ne samo da vrši manihejsku kretenizaciju sadašnjosti, već i prošlosti. Jer njihova ideologija mora biti vječna, da parafraziramo istinskog duhovnog oca i jednih i drugih, udbaškog lijevo-desničarskog provokatora Vojislava Šešelja. Njena svrha nije i ne može biti sticanje znanja i obrazovanja, već beskrajna, bjesomučna, histerična razmjena idiotarija i gluposti.

Za sve primjere ove pošasti bila bi nam potrebna čitava studija, pa ćemo, se stoga, ne ulazeći u detalje njihovih karijera prethodećih spisateljskom angažmanu i ostalih afiniteta, koncentrisati na pisanje dva najočitija i najpraćenija autora u odvojenim sektorima za manipulaciju izbezumljenom sirotinjom. Prvi je kolumnist nekoliko medija u BiH, Dragan Bursać, a drugi jedna od glavnih perjanica srpske tradicionalne monarhijske desnice, Dragoslav Bokan. Naravno da će čitalac ovdje zastati i reći: Ma nema šanse, to ne može biti, ti ljudi su zakleti ideološki opoziti! Da jesu, utoliko što je Bokan etnošovinista, a Bursać etnoautošovinista, što već u startu sugeriše skučenost, a prema tome u glupost kao osnovni zajednički sadržilac. No, uvjerimo se i sami.

Komad drveta na optuženičkoj klupi

Bijući dozlaboga nemaštoviti i nekreativni, poluintelektualci su, uobičajeno, opsjednuti datumima i godišnjicama. To je onaj bezvezni trenutak kada se ima nešto bitno poručiti, tobože zajednički razmisliti, upozoriti, podsjetiti, ukazati na značaj, zauzeti stavove, potaknuti na gromoglasan aplauz. Tako je i kolumnist Bursać iskoristio priliku da, u doba pandemije COVID-19, ponovo pročita par naslova i pogleda još toliko fotografija o ratnom Sarajevu, te građanstvu složi uravnilovku  o tome kako su, ni manje ni više nego gusle pokušale da ubiju Sarajevo.

Najprije su se poklonici gusala otcijepili “od samog sebe,svog grada i suštine”, da bi potom uzeli u ruke “reinkarnirane gusle, kao simbol novovjekovne kvazipobune srpBske, kao simbol najnovijeg nacionalizma, kao simbol četništva”. Dočim se u Sarajevu, u kojem Bursać nije proveo ni jednoga ratnog dana da bi provjerio svoje navode, jer je bio zauzet obnašanjem funkcije vojnika Republike Srpske, slušao Pink Floyd, štiteći ga “od bezumnlja i barbarizma, onih koji su muziku, poeziju i umjetnost kao takve, zamijenili urlikanjem zvjerskim, atavističkim divljaštvom i fašističkom ideologijom krvi i tla”. Koja nije mogla pobijediti “londonske momke Gilmura i Votersa-kako tada, tako i sada”.

ANTONIJE KOVAČEVIĆ: Vukašin Milićević, prva žrtva vanrednog stanja koja nije obolela od virusa

Kao tipični poluintelektualac novog doba, Bursać piše nesuvislosti i besmislice. Da bi pisao o ljudima koji su se, navodno, “otcijepili od svoje suštine”, on bi, razumije se, u tom specifičnom trenutku prošlosti morao biti u vrlo prisnim, prijateljskim ili poslovnim odnosima sa tim, određenim, Sarajlijama kako bi pronikao njihovu “suštinu” (ma šta do da značilo u nemuštom riječniku bursaćizama), te utvrdio da su se od nje otcijepili. Ili bi barem morao raspolagati sa nekom relevantnom istorijskom, sociološkom ili antropološkom studijom o “suštini, “samima sebi”, “svome gradu”. Budući da nam Bursać ništa od toga ne definiše, možemo samo nagađati šta je to. Jugoslavija? BiH? Pink Floyd?

Jer na isti način na koji Bokan, kao izvanredno slab poznavalac vizantijske i srpske istorije, romantizuje feudalnu autokratiju “Božjeg pomazanika” kao savršenstvo društvenog ustrojstva, tako i Brusać, da bi se dodvorio svome sektoru sluđene gomile, poseže za izmišljanjem srednjovjekovne bosanske bogumilske utopije u kojoj su, izmaštani stanovnici Bosne bili “protiv ubijanja, ne samo ljudi već svega što diše i što se kreće

Ako je prvo ili drugo, onda bismo se morali prisjetiti da je, skupa sa rezultatima glasanja prvih demokratskih izbora i trijumfom etnonacionalnih stranaka ta “suština” te 1992., već odavno bila dovedena u pitanje, na što Pink Floyd ili bilo koja druga vrsta muzičkog izražavanja, očigledno, nije mogla imati baš nikakvog, ni pozitivnog ni negativnog uticaja. Pa tako ni gusle, koje, suprotno Bursaćevoj fantastično glupoj tvrdnji, nisu mogle biti “reinkarnirane” te 1992., budući da samo leitimično informisanje o eks-SFRJ diskografiji daje uvid u hiljade gramofonskih ploča sa snimljenim guslarskim epovima, starim i novim, uključujući i one koje su “guslarili” narodnooslobodilačke epopeje Drugog svjetskog rata, kao što su Neretva, Sutjeska, Kozara, ali i partizanske komandante poput Mladena Stojanovića, Sava Kovačevića, Peka Dapčevića, pa i samog maršala Jugoslavije, Josipa Broza Tita.

Tako će legendarni Milisav Papić, guslarska zvijezda SFRJ (a po uzoru na Milovana Đilasa koji je u NOB-u, i sam guslao svojim saborcima), pred punim beogradskim Domom sindikata i svim partijskim dužnosnicima i samim Titom odguslati svoje čuvene stihove:

‘Smrt fašizmu dični Beograde, ponositi slobodarski grade, prestonico bratskih naroda, živjela nam junačka sloboda…’.

Budući da Bursać tvrdi da može raznaznati “suštine” ljudi iz prošlih vremena, ne bi bilo zgoreg da svoju morbidnu kultur-rasističku tvrdnju o onima “koji su muziku, poeziju i umjetnost kao takve, zamijenili urlikanjem zvjerskim” primjeni na čuvene guslare Avda Međedovića, Muju Omerovića, Hamdiju Sadovića, Haruna Trtovca, Elmaza Čalakovića, Šuća Nurkovića, Jonuza Delaja, ili Muju Nikčevića koji je pred Titom i Naserom guslao o vojvodi i harambaši Baju Pivljaninu. Jer je to bio dio, koliko srpskog, toliko i opštejugoslovenskog, pa i albanskog kulturnog naslijeđa, što bi Bursać znao, da se potrudio da se o tome, barem, najelementarnije, informiše, a kamoli nešto pročita, što mu, očigledno nikada, nije bila jača strana.

ELIS BEKTAŠ: Mustafa Busuladžić po drugi put među Srbima

Zbog čega mu je i bilo moguće da za krivca za “odmetanje od suštine” i radikalne ideologije proglasi najobičniji komad drveta, odnosno instrument i njegove zvuke, a što ga, zapravo, u totalnom bilmezluku, izjednačava sa najbizarnijim vjerskim fundamentalistima poput Bokana. A njegove teorije sa tvrdnjama iz kojekakvih priručnika za pravoslavnu omladinu prema kojima ritmovi rock muzike “pobuđuju u čoveku mračno, zlo i grešno načelo, oživljavaju strasti kojima obično, u budnom stanju, ne dajemo zamaha”

Možete guslati, drug Tito je dozvolio

Bilo bi zanimljivo slušati i čitati kako bi kultur-fašista Bursać i njegova fundamentalistička braća po bilmezluku i simplifikaciji stvarnosti, objasnili fenomen sarajevskog “vojvode” Branislava Brneta Gavrilovića, Šešeljevog tjelohranitelja, inače jednog od najboljih prijatelja sarajevskog, recimo, komandanta Jusufa-Juke Prazine, čije drugarstvo ni rat nije uspio okončati, te su se njih dvojica često i međusobno posjećivala i družila kako to dolikuje samozvanim vojvodama i komandantima. Brne je, prema vlastitoj ispovijesti “haustorče koje je raslo uz gusle i Iron Maiden istovremeno”. Građanski bilmez Bursać bi za Brnetovo ravnogorstvo nesumnjivo okrivio gusle, dok bi fundamentalistički bilmezi za kriminalne radnje i neprimjereno druženje sa inovjernikom koji je, uz to, kriminalac, izdajnik i ubica, vjerovatno, okrivili stihove Iron Madenovih “Killersa”:

My innocent victims are slaughtered with wrath and despise,

The mocking religion of hatred that burns in the night.

I have no one, I’m bound to destroy all this greed,

A voice inside me compelling to satisfy me.

(…)

Death call arises, a scream breaks the still of the night,

Another tomorrow, remember to walk in the light!

I have found you, and now there is no place to run,

Excitement shakes me, oh God help me what have I done?!

Oooh yeah, I’ve done it!

YEEEEAAAAAAAAHHHH!

Ili bi ovaj, uzvišeni britanski heavy metal “londonskih momaka”, ipak, mogao, inspirisati i ubijanje nevinih na koje se namjerio osvetnik-psihopata? Ili to možda ipak zavisi samo od namjera i mentalnog stanja receptora u određenoj političkoj situaciji?

DAVOR DŽALTO, FILOZOF I TEOLOG: Crkva, nažalost, neretko pre podseća na KGB nego na zajednicu ljubavi

Oni samo brane djecu

Oh, no! No, wait! Stani! Nisu krive gusle! Drug Tito i sedam sekretara SKOJ-a su dozvolili da ih slušate! Kriva je električna gitara! Bio bi, primjeren zaključak u duhu bursaćevskog totalnog bilmezluka, kojem, u transu, plješće dobar dio sarajevskog, ali i zagrebačkog i beogradskog kruga tobožnjih građanskih intelektualaca, mislilaca, kolumnista, voditelja, komičara i drugih vrsta praznoglavih moralista. Kojima je nejasno da je aplauz bestijalnim kultur-rasističkim baljezgarijama samoproklamovanih autošovinističkih pravednika, aplauz jednakoj vrsti simplifikatora poput Dragoslava Bokana koji u jednoj od mnogobrojnih TV emisija u kojima širi svoje mračnjačke šovinističke bilmezluke, dobija napad narcističkog bijesa na humanu i etičku primjedbu gledaoca da je bilo nedopustivo da VRS ubija vojne zarobljenike i civile:

“Vi govorite o tuđim žrtvama, a o njima govore i Amerikanci i Britanci i Francuzi, Jugosloveni i svi živi govore o njima. Ali naše žrtve kao da ne postoje, pa više ne možemo da izdržimo to. Mi Srbi imamo srpske žrtve i moramo da govorimo o tome. To je nepodnošljivo, mi smo kao u nekom pozorištu ovdje u kojem se javljaju ljudi koji dokazuju svoju humanost na uštrb svog naroda. I većina ljudi koji prate ovu emisiju se slažu sa mnom i pati, pati, pati što ne možemo da izgovorimo istinu o našem stradanju. Svi koji se javljaju govore o našim greškama, našim pojedincima, o našim zločincima. Kad ćemo da postanemo Srbi, da zagrlimo tog Slobodana Stojanovića kojem su iskopane oči, a ne da pričamo o četničkim zločinima iz 42 nakon što su ustaše pobile sve Srbe tamo. Kao bezdušnici… Zovite hrvatsku televiziju, muslimansku televiziju, šiptarsku televiziju, pa tamo govorite, govorite tamo o zločinima njihovim, zovete našu televiziju i govorite o našim zločinima, nakon toliko ubijenih, pa milion ljudi je pobijeno u prvom svjetskom ratu”.

Bokanova potpuno odvratna, simplifikatorska i antihrišćanska reakcija, koja poznaje “tuđe” žrtve, pa prema tome i “tuđe”, dakle dehumanizovane ljude, za razliku od nas i naših Srba i “srpskih žrtava”, te poziv slušaoca da “o tome govori tamo”, to jeste negdje drugo, predstavlja savršeno isti oblik brutalne emotivne manipulacije i ucjene umiješane u totalni bilmezluk, koliko i Bursaćevi tekstovi, samo za publiku kojoj je mozak ispran na nešto drugačijim sadržajima umišljaja visokomoralne pozicije. I jedan i drugi ucjenjuju lošom i morbidnom stilistikom koja buja sitnom djecom iskopanih očiju, raznetih glava, preklanih vratova, uz glumljenje moralne uzvišenosti sa koje se, sa malo znanja i mnogo sujete i pokvarenosti, banalno maniheistički optužuju i i presuđuju kompletni kolektivi.

ALEKSA MARKOVIĆ: Korona rulet Sinoda SPC

Pa bili to pamfletistički konstruisani varvarski Srbi koji, odvojeni od građanske “suštine”, prvo arlauču uz gusle pa brutalno kolju i masakriraju fanove uzvišene kulture Pink Floyda, ili razni srpski konstruisani neprijatelji: “nesrbi, antisrbi, neotitoisti, postjugosloveni, ateisti i hiperkritičari”, ukratko svi oni koji dovode u pitanje koncept srpske nacije, koji na osnovu svog redukcionističkog i neznalačkog pristupa istorijskim procesima i pravoslavnoj vjeri zagovara Bokan. Što nije strano ni Bursaću. Jer na isti način na koji Bokan, kao izvanredno slab poznavalac vizantijske i srpske istorije, romantizuje feudalnu autokratiju “Božjeg pomazanika” kao savršenstvo društvenog ustrojstva, tako i Brusać, da bi se dodvorio svome sektoru sluđene gomile, poseže za izmišljanjem srednjovjekovne bosanske bogumilske utopije u kojoj su, izmaštani stanovnici Bosne bili “protiv ubijanja, ne samo ljudi već svega što diše i što se kreće… i zbog svega ovoga bili su proganjani, mučeni i ubijani i od strane katoličke i od strane pravoslavne crkve, jer je to suviše dobra na istom mjestu”.

Tamo gdje bi ste, u intelektualnom smislu, očekivali progresivne ljevičare ili ljude naprednih i liberalnih shvatanja naspram zadrtih tradicionalističkih šovinista, ili odgovornu demohrišćansku, konzervativnu ili liberalnu desnicu, naspram neodgovornih utopijskih ljevičarskih hipija, nailazite isključivo na gomilu potpuno uklopljivih idiotarija, poluistina, kvaziintelektualnih baljezganja, paušalnosti, dodvoravanja sluđenoj gomili, barbarogenijskog lupetanja  i drugih zastrašujućih oblika umne zapuštenosti

Dakle, poluintelektualna desnica i ljevica, praćena od strane hiljada i hiljada mediokriteta ispranog mozga, ne samo da vrši manihejsku kretenizaciju sadašnjosti, već i prošlosti. Jer njihova ideologija mora biti vječna, da parafraziramo istinskog duhovnog oca i jednih i drugih, udbaškog lijevo-desničarskog provokatora Vojislava Šešelja. Njena svrha nije i ne može biti sticanje znanja i obrazovanja, već beskrajna, bjesomučna, histerična razmjena idiotarija i gluposti.

Takvoj vrsti zlog bilmezluka, utočište nije samo (anti)nacionalizam, već, kao i svim izopačenjacima – djeca. Jer kakva je, tačno, razlika između Bokana koji tvrdi da moramo poništiti empatiju prema žrtvama “drugih”, “posle toliko pobijene i zaklane srpske dece” i Bursaća koji svoje mediokritetske kultur-rasističke i autošovinističke izljeve bjesnila poređenja cjelokupnog naroda sa virusom, skriva iza sjećanja na ubijenu sarajevsku djecu (“Koliko možeš biti nedostojan… da u prah i pepeo pretvoriš 1601 dijete”.)

A koliko je do nje jednom i drugom stalo do te djece, valjda najbolje svjedoči Bokanovo barbarogenijsko i emotivno ucjenjivačko naricanje nad “ustaškim smanjivanjem broja žrtava”, iako nikada nije učinio ni najmanji napor da sazna ko su i koliko ih je zaista bilo, da bi mogao da se gađa megalomanskim ciframa, baš kao što se ni Bursać nikada nije udostojio otvoriti Bosansku knjigu mrtvih Mirsada Tokače i ustanoviti da je na cijeloj teritoriji Sarajeva, pod kontrolom obiju zaraćenih vojski, smrtno stradalo 705 maloljetnih osoba, od čega je 611 djece ubijeno kao civili, a 94 je poginulo u statusu maloljetnih vojnika. Mir im svima, iz svakoga mjesta i razdoblja, daleko od poluintelektualnih lešinara i emocionalnih manipulatora svih vrsta.

Preokret, Foto: Preokret

Share.

1 Comment

  1. Ne znam da li je Vuk gledao celu emisiju Posle ručka u kojoj je gostovao Bokan, ali je stvarno bilo previše to što su se prva 3 gledaoca javila i pričala o (toliko puta ispričanim) srpskim zločinima u jedinoj emisiji, koja je bila posvećena zločinima nad Srbima. Svi u Srbiji znamo za Srebrenicu, Vukovar, Dubrovnik, Sarajevo…ali malo ljudi zna za Bratunac, Kazane, Zadarsku kristalnu noć, pa čak i Jasenovac, Jadovno i genocid nad Srbima u WWII. Ta emisija je bila prilika da se upoznamo sa zločinima nad Srbima i da o tome razgovaramo.

Leave A Reply